هفته ای که گذشت ، یکی از سینماییترین اتفاقایی که آدم توی زندگیش میتونه تجربه کنه افتاد!

مهمترین نتیجهای که میشه ازش گرفت اینه که واقعا آدمیزاد از یه ثانیه بعدش هم خبر نداره و به قول حسین صفا "از این دوندگی آخر چه میرسد به جماعت..."

من هیچوقت آدم خیال باف و رویا پردازی نبودم ، ولی این روزا بدم نمیآد یه چیزی مثل چراغ جادو پیدا کنم ،البته با تعداد آرزوهای نامحدود!

سی و نمیدونم چندمین نمایشگاه کتاب تهران از دیروز شروع به کار کرد!قدیمیای بلاگفا قطعا حس و حال 10 سال پیش نمایشگاه کتاب رو یادشونه ، ولی الان چی؟.نمیدونم این خاصیت گذشتهست که شیرینه ، یا به این دلیل که زمان حال برای ما تلخ و دشوار داره سپری میشه ، از مرور گذشته لذت میبریم؟.دلم میخواد دوباره اینجا بنویسم. نوشته شده توسط Lancer در |